Psychoterapia psychosomatyczna opiera się na spojrzeniu na człowieka jako całość. Ciało, emocje i psychika pozostają ze sobą w nieustannej relacji, dlatego w procesie terapeutycznym pracujemy nie tylko poprzez rozmowę i rozumienie własnej historii, ale również poprzez świadomy kontakt z ciałem i pojawiającymi się w nim emocjami.
W pracy wykorzystuję podejście Bodynamic oraz elementy Integral Somatic Psychology™ (ISP). Pozwalają one spojrzeć na trudność z dwóch uzupełniających się perspektyw: zauważyć utrwalone w ciele wzorce reagowania oraz rozwijać zdolność do świadomego odczuwania i ucieleśniania emocji.
Ciało pamięta – Bodynamic
Nasza historia zapisana jest nie tylko we wspomnieniach. Doświadczenia życiowe wpływają również na sposób, w jaki używamy ciała – jak napinamy mięśnie, oddychamy, poruszamy się, przyjmujemy określoną postawę, wyznaczamy granice czy reagujemy w kontakcie z drugim człowiekiem.
W podejściu Bodynamic ciało staje się ważnym źródłem informacji o tych wzorcach. Praca może obejmować m.in. takie obszary jak ugruntowanie, centrowanie, granice, kontakt, autonomia, potrzeby czy zdolność do podejmowania działania.
Nie chodzi o walkę z reakcjami ciała. Próbujemy najpierw je zauważyć i zrozumieć: czemu kiedyś służyły, przed czym chroniły i czy nadal są potrzebne w obecnej formie. Dzięki temu możliwe staje się rozwijanie nowych sposobów reagowania.
Ucieleśnianie emocji – Integral Somatic Psychology
Emocje nie są wyłącznie czymś, o czym myślimy. Doświadczamy ich również poprzez ciało. Lęk może pojawiać się jako ścisk w brzuchu, złość jako napięcie i energia, smutek jako ciężar, a radość jako ciepło czy rozszerzenie.
W Integral Somatic Psychology™ ważnym elementem pracy jest rozwijanie zdolności do pozostawania w kontakcie z emocją i doświadczania jej w ciele. Zamiast wyłącznie mówić o emocji, uczymy się stopniowo zauważać jak i gdzie jest ona obecna w ciele oraz jak zmienia się, gdy dajemy jej przestrzeń.
To właśnie ucieleśnianie emocji jest jednym z kluczowych elementów tej pracy. Celem nie jest wzmacnianie trudnego doświadczenia, lecz zwiększanie zdolności organizmu do pozostawania w kontakcie z emocjami bez konieczności ich tłumienia, odcinania się od nich czy bycia przez nie całkowicie zalanym.
Uważność i relacja terapeutyczna
Ważną częścią procesu jest uważne śledzenie tego, co wydarza się tu i teraz – w myślach, emocjach, ciele oraz w kontakcie z terapeutą.
Rozmowa pozwala zrozumieć własną historię. Ciało pozwala zauważyć, jak ta historia funkcjonuje w nas dzisiaj. Uważność pomaga połączyć jedno z drugim.
Psychoterapia staje się dzięki temu nie tylko procesem intelektualnego zrozumienia problemu, ale również możliwością doświadczenia zmiany na poziomie emocjonalnym i cielesnym.
Dla kogo?
Taka forma psychoterapii może być odpowiednia dla osób doświadczających m.in. przewlekłego stresu i napięcia, trudności w regulacji emocji, problemów z granicami i relacjami, poczucia odłączenia od własnego ciała, trudności w rozpoznawaniu własnych potrzeb czy następstw trudnych doświadczeń i traumy.
Może być szczególnie wartościowa dla osób, które mają poczucie: „rozumiem, skąd bierze się mój problem, ale samo zrozumienie nie wystarcza, żeby coś się zmieniło”.